Minafik Tayip erdogana Diyarbakir cevabi

Min navê xwe kola li bircên Diyarbekir
Min navê xwe kola li bircên Diyarbekir
Gava ku stêrk
Li esmana stûxwar,
Gava ku
ney û blûr û tembûr
Û dehol û zirna
sar
bûn.
Û cobar
Ne dixu^sin di nivînên xwe de seraser
Sosin û beybûn û rihan
Ne d’bi^skifin di bûtikê de.
Tariyên giran
Tûj û kûr
Bi zûrezûr û bi orîneke jakaw
Bê fikare,
bê paxav
diheliþî
dikumi^sî
li ser welatê min.
Bi giyanek pola
Min navê xwe kola
Min navê xwe kola li bircên Diyarbekir.
Wek bebelisk
Wek moraz
Wek bagarek gurr
Min eniya têko^sînê
Min di eniyek de ^ser kir
li hember xwînxwara
Bi dilawerî
Bi bîrûbawerî
Min têko^sîn û berberî kir
Û
Min navê xwe kola li bircên Diyarbekir.

Ez welatparêz im,
Ez mirovperwer im,
Ez li ber bircên Diyarbekra rengîn
^Sêx Seîdê kal,
Bijî^sk Fuad im
Ez Bavê Tûjo me lo!…
^Sore^sger im.

Min navê xwe kola
li bircên Diyarbekir
Dema ^sefaq da
di Sîpan de
Dema ku lêvên esmên
Di singa Sîpan de sor dikir
bi be^serûkî.
Ez
Di deriyê Ni^stîmanî de ketim hundir
Min
Deriyê Neteweyî bi zerzenga xemiland
Û li ber Deriyê Serxwebûnî
^Ser kir.
Bêweç ma bû baxçeyê Deriyê Felatî
Min tê de
^Saxên serbestiyê çikand
Tovê xawêndariyê werkir.

Min navê xwe kola li bircên Diyarbekir.
Ez ^Sêx Seîdê kal,
Bijî^sk Fuad im
Pê^smergekî bê nav û bê nî^san
Û qevdekî ji pincara welat im.
Ez duh ^sehîd bûm
Îro, nûhat im.

(c) Rojen Barnas
Ji Li Bandeva Spêde, We^sanên Tirêj, ^Izmir, 1979, r. 11-13

Rojbaˆs Roza!
Rojba ˆs
Beyanî be xêr
Ez û tu
Bi çivik-firê
Sê hezar kîlometre ji hevûdû dûr
Lê, bi giyanî
Ji canê hev ji hev re nêziktir in.

Dengê min nagihîje te, dizanim
Di vê berdestî sibê
Di xewka ˆsîrîn
Pêjnê
Hilîne
Ku bibêjime:
Di xewnê de rojbaˆs
Di xeyalê de beyanî be xêr.

Bi nermî çavên xwe veke
Tevzî li ser tavzîyê bi ˆsîranî
Belav ke li canê xwe
Û bi giranî
Bi bîr bîne ku
Ev herikîna pêlên pêjnîn
Di ser bej û derya de
Bi milmilîn
Bi axîn
Derketiye.

Ev ne nonûçe ye, metirse
Ev ragihîn
Ev dazanîn e, ji dilê min ve
Dilê min
Kaniya agir
Dilê min
Kevanê evîn.

Xarîta dinyayê veke li ber xwe
Li hêla bakurîn binihêre
Tê bibînî
Bejekî
Ku mîna nikulekî kêrr
Serejêrî atlantîkê biye
Serî,
Ji derya qeˆsemê gewr
Û dilê wê
Ji bêriya rojê dixewire
A…
ha!
Li wir e,
Hêlîna tenyayiya dilê min.

Gul li ˆsaxê
Kulîlk di guliyê xwe de geˆstir e.
Ku ji avê derkeve
Masî
Dimire
Rast e,
Meriv meriv gotiye
Masî jî masî…
Em,
Ne masî ne, ne gul in, ne kulîlk
– Bi çavek xwas
Gava lê bê nihêrtin-
Lê em jî
Ji hêlîna xwe ya çande-civakî
Ku dûrkevin
Ji wan gelek
Ne teveltirin.

Ez,
Ne ˆsaxa hewrê
Ne ˆsiva mêwê me
Ku bêreh hêˆsîn bibim ji nû ve
Ji nû ve reh berdim di axê de.

Tu wisa
Bi çavekî xwas
Bi mantiqekî rût
Li sinê min menihêre.

Heriya min,
Di teˆsta çandekî mêjûyî de
Bi hezar salan
Hatiye hevîrkirin
Û ez hatime patin
Di hêtûna
Netewebûyîna
Gelekî
Kevintirîn

Û ez
Ji Zerduˆst pîrtir
Ji sedsaleya xwe
Hêˆsîntirîn.

Biyanîtî dijwar e, Roza
Biyanîtî,
Kabûsekî har e, di ser sînga meriv de
Û tenyayî
Mîna dilopekî xwas
Li Okyanûsa Mezin
Bi serê xwe:
Bê windabûn,
Bê fetisîn
Jiyîn…

Ey tîhna di nav pêlên xwînê de!
Meqerime
Meqerise
Raneweste weˆsekî
Bifûre
Bikele
Meawiqînê gera xwe
Haya te
Ji te
Hebe.

Bo welatê xwe, ji welat dûr im
Bo welatê xwe cêlî û tenya
Bo welatê xwe,
Li van deveran tengezar im.

Ey olana heyvê
Ku niha
Leylana wê li Diclê
Li Firatê diîse
An mîna keçperiyek dileyize
Li ser deryaça Wanê
Û ey kevirên reˆsî Amedê
Ku niha
Li ber tava wê dibirise:
Hûn nizanin ku dilê min
Çawa bi we ve ye,
Bi bêriya we çawa davêje
Çawa dimerise
Ji weˆsê carek.

Rozayê!
Xweˆskokê
ˆSîrînê
Hiˆsazayê
Li pêˆs vêna min ronahî
Di ˆsêna min de, serketina li xwezayê
Lê,
Bûka yekˆsevîn
Ku tevî zavê ranezayê:
Ramîse ji ber min ve
Bi çavên xwe î kesk î belek
Stêrkên me
Yek bi yek
Û derkeve pêrgîna Rojê
Bi sariya sibê
Bibêje:
– “Ey dostê min î rabirdû
Mefera pêˆsbîra me!
Tê kengê bibiˆsirî ji me re?
Kengê bi me re
Derkevî serketinê?”

Roza!
Dilmiza, evîna min
Xweˆsî ˆsahî bo te
Rojbaˆs
Beyanî be xêr.

(c) Rojen Barnas
Ji Heyv li Esmanê Diyarbekirê, Invandrarförlaget, Borås, 1983, r. 47-58

Milkê evînê

Min milkekî heye li wê deverê
Serkaniya evîn û geˆs-asoya xweziyan
Karîna jiyana min
Bi rik jê dizê.

Milkekî diherike û tê
Dastan e, ji xewnan vehonandî
Milkekî difûre, belê
Gewlaz e, ji axîn û keserê
Ku hê jî “Qalûbela”
Tarîx e li enî û
nûsîn e, li bextê me.

Milkekî ji navserên li Mûnzir û Agirî
Serejêrî Xaniqînê dibe.
Gava Roj dibiˆsire li Mahabadê
Kerresî digermijin ji kêfa
Li dolik û mesîlên di Efrînê,
Li wan berwarên Çiyayê Kurda.

Min milkekî heye ku lê
Her deq-qe
Perçeyek min
tête kuˆstin
di ber da
Û jê
Her deq-qe perçeyek min
ji nû va dizê.

Rojen Bernas

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s